Światowy Kongres Tunelowy, World Tunnel Congress – Neapol, 3-9 maja 2019r.

Światowy Kongres Tunelowy, World Tunnel Congress – Dubaj, 21-26 kwietnia 2018r.

III Konferencja Budownictwo Podziemne,
Wykorzystanie przestrzeni podziemnej

Światowy Kongres Tunelowy, World Tunnel Congress - pod hasłem “Surface challenges – underground solutions” - Bergen, 9-15 czerwca 2017

Światowy Kongres Tunelowy, World Tunnel Congress – San Francisco, 22-28 kwietnia 2016r.

13. Konferencja Międzynarodowa Budownictwo Podziemne Praga 2016 (13th International Conference Underground Construction Prague 2016) oraz 3. Konferencja Tunelowa Krajów Europy Wschodniej, 3rd Eastern European Tunnelling Conference, 23-25 maja 2016.r

Światowy Kongres Tunelowy, World Tunnel Congress – Dubrovnik, Chorwacja, 22-28 maja 2015r.

Światowy Kongres Tunelowy, World Tunnel Congress – Brazylia, 11-15 maja 2014r.

II SYMPOZJUM "Tunel drogowy pod Martwą Wisłą" Gdańsk, 13.02.2014 r.

Światowy Kongres Tunelowy – Genewa, 1-6 czerwiec 2013 r.

Światowy Kongres Tunelowy – Bangkok, 21-23 maj 2012 r.

Sympozium BEZPIECZEŃSTWO PRZECIWPOŻAROWE W TUNELACH SAMOCHODOWYCH, KOLEJOWYCH I METRA

Sympozium ZMECHANIZOWANE METODY BUDOWY TUNELI

W wydrukowanych materiałach konferencyjnych zamieszczono rozszerzone streszczenia 354 referatów, z których 128 wygłoszono podczas 10 i 20 minutowych wystąpień. Pełny tekst znajduje się na nośniku elektronicznym. Referaty podzielono na następujące sesje tematyczne (w nawiasach podano liczbę referatów w każdej sesji):

1. Rozpoznanie podłoża i monitoring konstrukcji (31),
2. Planowanie i projektowanie budowli podziemnych (83),
3. Projektowanie i budowa szybów (10 ),
4. Innowacyjność w konwencjonalnej metodzie budowy tuneli (NATM) (28),
5. Innowacyjność w zmechanizowanych metodach budowy tuneli (34),
6. Innowacyjność w odkrywkowych metodach budowy tuneli oraz w tunelach zatapianych (20),
7. Innowacyjność w materiałach konstrukcyjnych tuneli (13),
8. Tunele i budowle podziemne dla górnictwa, hydroelektrowni oraz składowania (22),
9. Tunelowanie w skałach w Afryce Południowej (4),
10. Zarządzanie, bezpieczeństwo, utrzymanie, odbudowa, renowacja i naprawy tuneli (34),
11. Zarządzanie ryzykiem, aspekty kontraktowe i ubezpieczeniowe (22),
12. Doświadczenia z historycznych case studies (53).

Na uwagę zasługuje tematyka sesji trzeciej oraz ósmej – związanych z górnictwem, a także duża liczba bardzo interesujących referatów w sesji dotyczącej planowania i projektowania (83) oraz tzw. lessons lernt czyli lekcji płynących z opisanych w 53 artykułach przypadków realizacji tuneli w bardzo zróżnicowanych warunkach geotechnicznych i różnymi metodami.

W tym roku zdecydowano, że nie będzie sesji równoległych, co wpłynęło korzystnie na możliwość wysłuchania wielu prezentacji. Postery były to krótkie (do 5 minut) prezentacje Power Point wyświetlane na monitorach zainstalowanych w określonym miejscu i o określonej godzinie podanej w programie konferencji. W tym czasie autorzy referatu mieli obowiązek być przy monitorze, omówić temat posteru i odpowiadać na ewentualne pytania. Polskę reprezentowała dr inż. Monika Mitew – Czajewska z referatem „Uncertainty of geotechnical conditions – a case study of metro tunel construction underneath the existing road tunnel”.

Podobnie jak w Genewie tak i w Iguassu odbyła się Sesja ITA Global Perspective insight prowadzona przez Prezydenta Komitetu ITACUS Hana Admiraala (Holandia). Sesja była otwarta dla wszystkich, a w dyskusji panelowej mogli uczestniczyć wszyscy zgromadzeni na sali. Temat wiodący tej sesji to „The Urban Underground Future – Przyszłość miejskiej przestrzeni podziemnej” . Przy okazji spotkania, członek ITACUS z ramienia Podkomitetu Budownictwa Podziemnego poinformowała o planowanej na paĄdziernik 2014 XV Międzynarodowej Konferencji Underground Infrastructure in Urban Areas - Infrastruktura Podziemna Miast, która odbędzie się na Politechnice Wrocławskiej, a organizatorem jest Instytut inaynierii L1dowej. Konferencja ta jest organizowana pod egid1 ITA-AITES, udzia3 w niej weĄmie Prezydent ITA Soren Degn Eskesen z wyk3adem wprowadzaj1cym oraz Zarz1d ITACUS (Han Admiral, Antonia Cornaro). OdbĄdzie się równiż sesja specjalna poświĄcona wykorzystaniu przestrzeni podziemnej w aspekcie rozbudowy (Warszawa) i budowy nowych (Kraków, Wrocław) linii metra.

ITA Open Session, jak wspomniano powyżej, była poświęcona obiektom podziemnym budowanym dla potrzeb kopalni. Przedstawiono 2 referaty dotyczące budowli podziemnych i tuneli wykonywanych w złożonych warunkach geologicznych głębokich kopalń oraz korzyści płynących z wprowadzania nowoczesnych technik tunelowania do budownictwa górniczego, a także dwa przeglądowe referaty o podziemnych kopalniach w Chile i o przyszłości górnictwa podziemnego w Brazylii. Każdy z referentów podkreślał związki budownictwa podziemnego i górnictwa mówiąc o wspólnych działaniach ale i o różnych podejściach do wielu zagadnień takich jak np. bezpieczeństwo pracy, stateczność wyrobiska i obudowy tymczasowej (krótkotrwała w kopalniach – na wiele lat w tunelach), wykorzystanie górotworu jako elementu konstrukcyjnego obudowy tunelu (np. w NATM). Stwierdzono, że górnictwo to bardzo stara dziedzina działalności inżynierskiej, z której początek wzięła nowoczesna sztuka budowy tuneli. Obecnie jednak, ze względów ekonomicznych, ochrony środowiska, norm i przepisów dziedziny te różnią się bardzo, a górnictwo staje przed koniecznością zmian i korzystania z doświadczeń tunelowania. Budowa szybów, ramp i chodników udostępniających złoża z zastosowaniem tarcz zmechanizowanych (TBM) oraz metod konwencjonalnych to obecnie światowa norma w podczas budowy i działania kopalni. Dlatego zdaniem ekspertów biorących udział w dyskusji podczas tej sesji górnictwo i budownictwo podziemne muszą nawiązać stałą współpracę.

Spotkanie na Sesji Otwartej poprzedziła prezentacja wyników prac Grup Roboczych (Working Groups) i Komitetów (ITAtech - Committee on technologies, ITA COSUF - Committee on Operational Safety of Underground Facilities). Przedstawiono cztery opracowania wydane przez ITA jako tzw. rekomendacje lub zalecenia (Reccomandations or Guidelines). Są to: •

• Guidelines for the Provision of Refuge Chambers in Tunnels Under Constructions – Zalecenia dotyczące wyposażenia komór ucieczkowych w tunelach podczas ich budowy – opracowane przez WG 5 - Zdrowie i bezpieczeństwo pracy, której przewodniczy Donald Lamont z Wielkiej Brytanii,
• An Enginering Methodology for Perfomance-Based Fire Safety Design of Underground Rail System, Regulations, Guidelines and Best Practice – Metodologia projektowania ochrony przeciwpożarowej w tunelach kolejowych, Przepisy, wytyczne i najlepsze zastosowania - opracowana przez Komitet ITA-COSUF, którego przewodniczącym jest Felix Amberg,
• ITAtech Guidelines on Best Practice For Segment Backfilling – Wytyczne i najlepsze zastosowania wypełniania pustek za obudową segmentową- opracowane przez ITAtech Activity Group.,
• ITAtech Guidelines on Monitoring Frequencies in Urban Tunnelling – Wytyczne dotyczące częstotliwości pomiarów w monitorowaniu tuneli miejskich – opracowane przez ITAtech Activity Group.

Wszystkie te opracowania są na stronie www.ita-aites.org/corporate/wg&committees. Można je pobrać za darmo w wersji pdf. W wielu krajach członkowskich ITA, te zalecenia i wytyczne są traktowane jak normy. Z racji tego, że w Polsce brak jest norm i wytycznych z zakresu budownictwa podziemnego, publikacje te są Ąródłem wielu cennych wiadomości. Nowością tego kongresu był wykład zamykający WTC 2014 podczas uroczystej sesji na koniec obrad. Wykład ten wygłosił Profesor Zdzisław Bieniawski doktor hc Akademii Górniczo - Hutniczej w Krakowie od lat związany z przemysłem górniczym i tunelowym w Brazylii, gdzie do oceny stanu górotworu jest stosowana jego klasyfikacja skał. Tytuł wykładu, jak stwierdził w rozmowie z polską delegacją (fot. 1) Profesor Bieniawski ma ukryte polskie elementy. A tytuł ten brzmiał - QUO VADIS TUNNEL ENGINEERING? PREDICTING THE UNPREDICTABLE, co wolnym tłumaczeniu można zapisać jako ”Dokąd zmierza budownictwo podziemne. Przewidzieć nieprzewidywalne”. Na wstępie wykładu Profesor wyjaśnił, że „Quo Vadis” to tytuł książki polskiego pisarza, Noblisty, Henryka Sienkiewicza, z którą to książką łączą go wspomnienia dzieciństwa i młodości spędzonych w Polsce. Był to bardzo miły polski akcent na zakończenie Światowego Kongresu Tunelowego w dalekiej od naszego kraju Brazylii.

Fot. 1 Profesor Zdzisław Bieniawski z polską delegacją na WTC 2014 – dr inż. Monika Mitew – Czajewska (po prawej) i prof. Anna Siemińska-Lewandowska (po lewej).

Tradycyjnie Kongresowi towarzyszyła wystawa firm związanych z budownictwem podziemnym oraz wycieczki techniczne ostatniego dnia obrad. Można było zwiedzić największą na tej półkuli hydroelektrownię ITAIPU położoną na granicy Brazylii i Paragwaju na rzece Parana oraz budowę metra w Sao Paulo.

Hydroelektrownia ITAIPU BINACIONAL (fot. 2, 3) została wybudowana w 1974 r wspólnie przez dwa sąsiadujące kraje. Maksymalna wysokość spiętrzenia wody wynosi około 130 m, a długość zalewu na rzece Parana powstałego w wyniku budowy zapory 196 km. Początkowo elektrownia miała mieć 12,6 GW zainstalowanej mocy (9 generatorów). Obecnie po zwiększeniu liczby generatorów do 20 jej moc wynosi 14 GW. W 2012 r został pobity światowy rekord produkcji energii wynoszący 98,2 GWh, który zaspokaja zaledwie 15% zapotrzebowania na energię Brazylii i 77% Paragwaju. Z tego względu część energii jest odsprzedawana Brazylii. Budowie zapory i elektrowni towarzyszyły gigantyczne roboty ziemne związane ze zmianą koryta Parany i wykonaniem podłoża pod zaporę oraz budowa wielu tuneli. Koszty dzielono dokładnie po połowie, zarządzanie pracą elektrowni odbywa się z dwóch stanowisk położonych w jednej sali ale po dwóch stronach żółtej linii – po prawej z terenu Paragwaju, po lewej z Brazylii (fot. 4 i 5 ).

Fot. 2 Widok ogólny zapory i hydroelektrowni ITAIPU przy najwyższym poziomie wody – fotografia planszy w centrum informacyjnym ITAIPU

Fot. 3 Widok zapory od strony dolnej wody, rzeki Parana i rur o średnicy 10 m doprowadzających wodę do generatorów

Fot. 4 Centrum zarządzania elektrownią

Fot. 5 Żółta linia to granica państwowa między Brazylią (po lewej) i Paragwajem (po prawej) stronie linii

W ramach programu dla osób towarzyszących zorganizowano całodniową wycieczkę do wodospadów Iguassu położonych na obszarze Parku Narodowego wpisanego w 1986 r przez UNESCO na listę Naturalnego Dziedzictwa Światowego. Wodospady te znajdują się na granicy Argentyny i Brazylii, na rzece Iguassu, zachwycają bogactwem flory i fauny oraz dają świadectwo niespotykanym siłom przyrody (fot.6 i 7)

Fot. 6 Widok wodospadów Iguassu ze strony brazylijskiej na graniczną rzekę Iguassu i terytorium Argentyny

Fot. 7 Żółta linia to granica państwowa między Brazylią (po lewej) i Paragwajem (po prawej) stronie linii

Więcej informacji o kongresie 2014 i imprezach towarzyszących znajduje się na stronie internetowej www.wtc2014.org.